هيچ كس را تا به بلاي كربلا نیازموده اند، از دنيا نخواهند برد
اگه گناه من زیاده خدا به من حسین داده
و خون مسیح(ع) فدیه ای است برای امتش(نقل به مضمون از انجیل)
دین افیون توده هاست(مارکس)
شیره ای که سر خودمان میمالیم.
سینه زدن و عزاداری برای مولا حسین (ع) به طمع بهشت!
و این که ما از آسمان تالاپی افتاده ایم و شیعه شده ایم و فیض گریه بر سالار شهیدان را پیدا کرده ایم و عجب خوش به حالمان است!
ولی اگر به این مفتی ها بود پس چرا حسین تنها ماند.اگر به این سادگی هاست چرا فقط حدود 100 نفر با حسین ماندند؟
یعنی گریه کردن ما بر مصائب مولا حسین (ع)، برابر با عمل درست در برابر آزمایش الهی بود که بسیاری در دوران امام حسین (ع) در آن مردود شدند؟
یا نه جنس پاسخ ما در برابر این آزمایش الهی باید نزدیک باشد به جنس پاسخی که حسین و اصحابش به آن امتحان الهی دادند؟
هر کس کمتر بداند مسئولیت کمتری دارد و من مانده ام مایی که داستان حسین را میدانیم، چرا بر خود نمیلرزیم چرا که "هيچ كس را تا به بلاي كربلا نيازموده اند، از دنيا نخواهند برد"1
1:شهید آوینی


افسوس از حضیض